(این پست احتمالا برای کسی جز خودم جالب نیس).
من رشته ی خودمو انتخاب کردم: فیزیک - محاسبات کوانتومی.
الان که به این چهار-پنج سال گذشته فکر می کنم، می بینم تقریبا تو این مدت کار دیگه ای نکردم. اینجا می نویسم که یادم نره چون شاید یه زمانی فراموش کنم چقدر براش وقت گذاشتم.
1-برق خوندم؛ 140 واحد از مهندسی برق پاس کردم.
2- 1 کتاب و یه تز و چند تا مقاله روی پردازش تصویر خوندم. حدود 6 ماه هر روز صبح جمعه سمینار های IPM رو رفتم.
3- یه مقدار راجع به شبکه عصبی خوندم
4- 6 واحد از اقتصاد پاس کردم و 3 تا کتاب و چند تا مقاله ی ساده راجع بش خوندم
5- توی یه مدرسه ی تابستانی راجع به نوروساینس محاسباتی شرکت کردم و 4-5 فصل از یکی از رفرنس هاش رو خوندم و چند جلسه سمینار IPM هم راجع به این موضوع بود که توش شرکت کردم.
6- 50 واحد فیزیک پاس کردم: محاسبات کوانتومی و بیوفیزیک هم توشون بودند
7- توی یه مدرسه ی تابستونی محاسبات کوانتومی شرکت کردم. توی جلسات گروه محاسبات کوانتومی شریف شرکت کردم و چند تا مقاله هم روش خوندم
علاوه بر اینا مقداری ریاضی هم ( به هدف تغییر رشته) خوندم. راجع به سیستم های پیچیده هم یه چیزایی می دونم و 2 تا کتاب نسبتا ساده در موردش خوندم
من الان معتقدم همه ی تلاشمو برای پیدا کردن رشتم کردم: به رویاهای پولی رشته ی finance فکر کردم. به "کار مهندسی" و در عین حال زندگی نسبتا مرفه مهندسی برق فکر کردم. به اقتصاد و "مفید بودن" برای ایران و لذت مدل کردن پدیده های اقتصادی فکر کردم. به نوروساینس و بیو فیزیک و لذت درک ریاضی موجودات زنده فکر کردم. به تکنولوژی های جدید و لذت تحقیق توی رشته هایی که توشون هم کار علمی می کنی هم کار صنعتی هم فکر کردم.
...و تصمیمم رو گرفتم. این آرزوی چندین سال من بود. مهمترین ارزویی که همه ی تنبلی ها و بی هدفی هام رو بش نسبت می دادم. هر کس ازم می پرسید چی می خونی با شک و تردید هر بار یه چیزی می گفتم. الان دیگه مطمئنم! من فیزیک می خونم.
