چنین نوشت آریا...
دارم رو دور تند زندگی می کنم، تند راه می رم، تند اس ام اس می زنم، وبلاگ می خونم، واحد می گیرم، درس می خونم، زبان می خونم، احساس می کنم، حرف می زنم، لذت می برم! کارایی که تو هر ساعت می شه به ساعت بعدش کاملا بی ارتباطه! یه سری چیزایی رو نمی شه با این سرعت دید. باید تندی بفهمم چجوری می شه اونا رو تو این سرعت حس کرد!
از یه موضوع شروع می شه٬ ممکنه کوچیک یا بزرگ باشه...آروم آروم عمیق تر میشه...
اگه یه اتفاق شرمنده کننده باشه مدام تصور عکس العمل بقیه میاد تو ذهنت٬ همه ی نشونه های بعد و قبلش می شن دلیلی که بدجوری سوتی دادی!
اگه یه ناراحتی دنباله دار باشه٬ همه ی اپیسودهای قبلیش تو ذهنت می چرخه و همشون دلیلی می شن که چقدر بدبختی!
کم کم خود موضوع که دیگه بزرگ تر نمی تونه بشه٬ میشه یه چیز گنگ... یه جا می شینه نمی ذاره حرف بزنی٬ بزنی هم مطمئنا حرفایی نمی زنی که کسی بتونه کمک کنه. مغزت دیگه چندان کار نمی کنه٬ همه چیز یه ذره پوچ و مسخره میشه. برات قابل تصور نیست چجوری با این مشکلی که الان تو گلوته می تونستی چند ساعت پیش بخندی... برات قابل تصور نیست چجوری قراره چند ساعت دیگه بخندی... اصلا نمی تونی سعی کنی ریشه یابیش کنی! "هه... خودکاوی!"
بالاخره چند ساعت بعدش می خوابی٬ بعد از خواب حتما شروع می کنی با سرعت کلی کار "مفید" بکنی و توقف چند ساعت قبلت میشه یه "ناراحتی"... ولی من مطمئنم چند وقت بعد از یه موضوع شروع میشه...
