آریا نوشت

- می تونم شمارت رو داشته باشم؟

-حالا اگه بشناسمت شاید...

-خب مگه شمارت رو داشته باشم چی می شه؟ تازه ما که چند وقتیه چت می کنیم... فکر کنم شناخته باشی منو تا حدی...

- نه حالا ...

...

- سلام... آدم بخواد با تو آشنا بشه چی باید بگه؟!

- باید خودشو معرفی کنه بگه شماره منو از کجا آورده

-آها... خب من آریا ام... ولی نمی تونم بگم شمارت رو از کجا آوردم٬ نمی دونمم چرا! البته هر وقت گفتی پاکش می کنم... اما راجع به خودم هر چی بخوای می تونم بگم...

- بگو از کی گرفتی... کاری باش ندارم

(اما من ۱۰۰٪ مطمئنم که برای دوستم بد می شه...۱۰۰٪)

- نه خب نمی تونم بگم... ولی مگه مهمه؟! فکر کنم کلی نکته ی جالب تر راجع به تو یا من باشه نه؟

- من نمی تونم با هر کسیکه شمارم رو از هر جایی آورده حرف بزنم٬ لطفا دیگه اس ام اس نده!

...

- امروز بریم بیرون؟

-نه٬ برا چی؟

- خب دوس دارم ببینمت

- نه... داریم حرف می زنیم دیگه

-اه؟!!... عجب! باشه...

...

من به شدت نسبت به این ملاحظه گری و احتیاط و "نه" و "ترمز" و "نمی خوام" و "دوست ندارم" و ... دخترا اعتراض دارم. حتی اگه ۱۰۰۱ دلیل اجتماعی-تاریخی-روانشناسی داشته باشه! بسه دیگه٬ کاریکاتور شده واقعا!

داشتم وبلاگ ترانه علی دوستی و وبلاگ هایی که بهشون پیوند داده بود رو می خوندم. خیلی دوس داشتم وبلاگ منم توی اونا بود. نمی دونم چرا، یعنی خب واضحه! ترانه علی دوستی: هنر پیشه ی محبوب و خوشگل و فهمیده و ... خصوصا وقتی رضا گفت چقدر ترانه خوب می نویسه و راست هم می گفت!

اما وبلاگ من کجا و وبلاگ اونایی که ترانه بهشون لینک داده بود کجا! همشون وبلاگ های سنگین ادبی، هنری، جامعه شناسی. اصلا وبلاگ درب و داغون من کجا و و بلاگ خود ترانه کجا! خصوصا خیلی برا اون پست اولم احساس خجالت کردم! اما با خودم می گم: گور پدر ترانه و ... خودمو تکیه می دم به حرفای ریچارد فاینمن و آلبرت انیشتین و ...همه گنده های علمی که بحث های جامعه شناسی و فلسفی و "غیر علمی" رو تحقیر می کنند! به خودم می گم بله، اینا فقط بلدند حرف بزنند!  فقط حیف که می دونم از سر نیازه که اینو می گم! من  به شدت (و فکر می کنم به صورت بیمارگونه) به تایید بقیه نیاز دارم و نمی دونم باید چجوری این خصوصیتم رو که می دونم باید عوض بشه عوض کنم!

من مطمئنم یه راز عمیقی بین احساس نیاز و احساس مرگ و بی تفاوتی وجود داره. شاید خیلی هم عمیق نباشه: واکنش دفاعی به احساس نیاز به یه صفت برتر، باعث نفی اون صفت برتر و بی تفاوت شمردن اون می شه. شاید کسی چه می دونه...

صلاح کار کجا و من خراب کجا...

فاینمن کشف کرده بود که آدم در حین اینکه به خواب میره کم کم می تونه به ۲ تا موضوع هم زمان فکر کنه... بعد توی خواب وقتی فهمیده بود خودش خوابه شروع کرده بود به کشف و شهود! فهمیده بود که خوابش رنگیه. بعد سعی کرده بود ببینه تو خواب می شه جزئیات رو تشخیص داد یا نه! برا همین دقت می کنه و می بینه که می تونه موهای یه دختری رو دونه به دونه تشخیص بده. بعد یه میخ به یه دیوار می بینه! دست روش می کشه می بینه با دستم هم حسش می کنه. وقتی بر میگرده بره به خودش می گه خوبه تلاش کنم ببینم میشه میخ رو ببینم اما حسش نکنم، برا همین برمی گرده و دوباره میخ رو می بینه، اما وقتی دست می کشه دیگه حسش نمی کنه...

منم خیلی دوس داشتم این چیزا رو تجربه کنم! امروز که خواب بودم، خواب دیدم دارم توی خیابون با یه دختر دبستانی راه میرم! بعد به بدنم که نگاه کردم دیدم لباس نپوشیدم! اما داشتم تو خیابون راه می رفتم! نتیجه گرفتم که باید خواب باشم! منم شروع کردم به کشف و شهود! اول دقت کردم دیدم جزئیات رو می تونم تشخیص بدم؛ چون پاهای یه مورچه رو تشخیص دادم. بعد دیدم می تونم رنگ ها رو تشخیص بدم! می خواستم شروع کنم به پرواز! تا بالای یه تپه دویدم و اومدم بپرم اما این دختر کوچولویی که باهام بود نمی دونست توی خواب میشه پرواز کرد! سرعتمو می گرفت! اینه که خیلی خوب پرواز نکردم! فقط با جاذبه ی کمتری میومدم پایین! بعد از چند بار که برا پرواز تلاش کردم بیدار شدم. خیلی حس خوبی بود که تو خواب می دونستم خوابم! مدام نگران بودم نکنه بیدار بشم و این موقعیت رو از دست بدم!

تجربه ی بی نظیری بود! آرزوشو دارم که دوباره تو خواب بفهمم که خوابم!

به جز این دوست دارم وقتی داره خوابم می بره و خصوصا وقتی دارم بیدار میشم دقت کنم ببینم چه اتفاقایی می افته! کشف و شهود جالبیه! شما هم امتحانش کنید